Современная белорусская литература: что читать? | Сучасная беларуская лiтаратура: што чытаць?
- 354 книги
Ваша оценкаКніга пісьменніка Юрыя Станкевіча лішні раз сведчыць пра шырокі дыяпазон яго тэм і жанраў. Раман «Паўночны вецер для спелых пладоў» пра далёкія студэнцкія гады і каханне нечакана пераклікаецца з сучаснасцю. Дзеянне прапанаваных аповесцяў адбываецца як у мінулым, так і ў будучыні. І тая будучыня цяпер падаецца аўтарам на мяжы фантастыкі і прыпавесці. Некалькі вострасюжэтных апавяданняў толькі дадаюць і разгортваюць асноўныя тэмы творчасці пісьменніка, найважнейшая з якіх — нацыянальнае самавызначэнне.
Жанры
Рейтинг LiveLib
3,8
12 оценок
- 517%
- 467%
- 317%
- 20%
- 10%
Ваша оценкаПрочитали 13Хотят прочитать 5
Рецензии
Xartym30 августа 2016 г.Читать далееПаўночны вецер для спелых пладоўЮрия Станкевича часто называют самым правым писателем в современной белорусской литературе (правым – по политическим взглядам). Такую славу он заслужил после своего романа «Любіць ноч права пацукоў». Но такая оценка слишком односторонняя. В основном автор просто старается разобраться в том, что происходит вокруг.
В книгу «Паўночны вецер для спелых пладоў» вошел одноименный роман, две повести и несколько рассказов. Как и для большинства подобных сборников, у этого есть несомненная проблема – это отсутствие общей тематики. В итоге каждое произведение читается самостоятельно, и нет общего эффекта, который оказывает книга.
Роман «Паўночны вецер для спелых пладоў» рассказывает нам о жизни обычного советского студента Игната Мазура – учебе, любви, борьбе с системой. Самого Игната нельзя назвать каким-то особенным героем. У него есть хвосты по учебе, он одновременно крутит романы с несколькими девушками, читает запрещенную литературу, выпивает. Но именно это делает главного героя более близким к жизни. Читателю легко понять его мотивы и нерешительность в отношениях с девушками. Да и атмосферу студенческой жизни автор передал замечательно.
Но во главу произведения поставлены внутренние переживания главного героя. Его романтические чувства, отношение к друзьям и близким, к существующей власти. Сюжет в книге развивается не спеша, будто течет сам собой. А романтическая линия вообще получилась отличной. К сожалению, автор так и не решился свести всех девушек Игната Мазура вместе, чтобы они наконец смогли выяснить свои отношения. Интересно, что и сам герой не сильно переживает по поводу их возможной встречи.
Из недостатков отметим тот факт, что главному герою очень везет. Его выгораживает бывшая девушка (хотя должна была злиться), не исключают из университета (несмотря на доносы и статус «сына врага»), не выгоняют с военных сборов (несмотря на самоволку), не сажают в тюрьму (даже за антисоветские высказывания и оскорбление военных).
А вот повести «Песня пра Леніна» и «Эрыніі» получились очень разными. Если первая рассказывает о жизни советского корреспондента районной газетенки и его мечте уехать в Швецию, то вторая – это фантастическое произведение о возможном будущем. Именно в «Эрыніях» можно отметить все те же «правые» настроения автора. Станкевич открыто предсказывает закат современной Европы и гибель европейской цивилизации, на смену которой придет другая – азиатско-африканская. Видимо именно иллюстрация такого будущего и была главной задачей произведения. А уже на идее был построен и сюжет.
Вторит «Эрыніям» и рассказ «Морлакі». Автор вновь предсказывает нашу неутешительную судьбу, которая напрямую пересекается с произведением Герберта Уэллса. Правда здесь идея не в том, кто принесет гибель цивилизации, а что сама цивилизация может и не догадываться, что стоит на краю обрыва. Остальные произведения сборника посвящены либо нашему настоящему, либо недалекому прошлому.
Вторая повесть, «Песня пра Леніна», проникнута другой идеей. Она не видна с первого взгляда, но заметна при вдумчивом чтении. Главный герой Мартин Кайра мечтает сбежать из Советского Союза и выехать в Швецию. Сам думает о себе, как о противнике прогнившей системы. И с первого взгляда читатель даже сочувствует ему. Но потом видим другую картину. Кайра не только не бойкотирует советскую систему жизни, но и сам отлично в ней устроился. Например, пользуется блатом и знакомствами, орет песни про Ленина и видит в этом некое сопротивление, вместе со всеми участвует в субботнике и выпивает после него. Более того, мечтая сбежать в Швецию, он хочет жениться, потому что так гораздо проще уехать. Уехать, чтобы бросить одних свою жену и сына.
Можно сказать, что каждое произведение сборника заслуживает внимания и найдет своего благодарного читателя. Но, как уже отмечалось выше, цельного впечатления после прочтения книги не складывается. Слишком отличаются тематики отдельных произведений.
Большасць людзей навокал — рабы. Хцівыя, зайздрослівыя, хлуслівыя. Выжыць сярод такіх — ужо праблема. Уцякаюць звычайна ў большасці выпадкаў не ад голаду, войнаў, землятрусаў і паводкаў, не — уцякаюць ад свайго ж народа. Ты вось, такі малады, шчыры, разумны, а таму і павінен быць асабліва абачлівым — інакш прападзеш. Надта не давярай нікому. Заўсёды знойдуцца замаскіраваныя пад добразычліўцаў паразіты, якія паспрабуюць выкарыстаць цябе ў сваіх мэтах.9210
Torvald516 октября 2017 г.Читать далееКніга “Паўночны вецер для спелых пладоў” аб’яднала аднайменны раман дзве аповесці і чатыры апавяданні. Адметнасць кнігі ў тым, што ўпершыню Юры Станкевіч напісаў буйны твор – а дакладней раман – пра каханне. Як прызнаўся сам аўтар, на гэта яго натхніў мастак Алесь Пушкін, які неяк у прыватнай размове спытаў: “А чаму, спадар Юры, вы ніколі не пісалі пра каханне? Няўжо не атрымліваецца?” Прыйшлося пісьменніку давесці маладзейшаму сябру, што можа напісаць і пра каханне. Прычым гэты твор Юры Станеквіч стварыў за пару тыдняў, можна сказаць на адным дыханні, падчас жнівенскай спёкі 2014 года, калі пісьменнік з-за гарачага надвор’я не пакідаў свой дом у Барысаве.
Праўда, варта ўсё ж адзначыць, што аўтар і тут не адхіліўся ад свайго галоўнага творчага крэда – адлюстравання антычалавечага, амаральнага характару савецкага рэжыму. Галоўны герой рамана Ігнат Мазур вучыцца на журфаку Белдзяржуніверсітэта. ( Тут можа здагадацца, што часткова твор аўтабіграфічны, бо і сам Юры Станкевіч скончыў журфак БДУ). Хлопец з райцэнтра сутыкаецца ў ВНУ з усімі хібамі тагачаснага жыцця – хабарам, пратэкцыяй уплывовых людзей, самадурствам асобных выкладчыкаў, стукацтвам, няшчырымі сяброўскімі адносінамі, татальным кантролем КДБ, бязглуздзіцай асобных ідэалагічных вучэбных дысцыплінаў. І толькі каханне ратуе хлопца і ад маральнай дэградацыі, і ад страты ўвогуле сэнсу жыцця. Праўда, хлопец сустракаецца адразу з трымя дзяўчынамі і ніяк не можа даць рады, якую з іх па-сапраўднаму кахае.
Заканчваецца раман хэпі-эндам, што для твораў Юрыя Станкевіча досыць рэдкая з’ява. Лёс нібыта пачаў разлучаць Ігната з усімі каханкамі, але тая, якую сапраўды кахаў, Святлана Конкіна, насуперак усім неспрыяльным абставінам, вяртаецца з Таліна, каб застацца з каханым чалавекам.
Пэўным працягам рамана з’яўляецца аповесць “Песня пра Леніна”. Малады журналіст, былы студэнт журфаку, па размеркаванні пачынае працаваць у раённай газэце. З твору пазнаецца, што падзеі адбываюцца ў Барысаве. Дарэчы, і сам Станкевіч сваю журналісцкую кар’еру пачаў у раёнцы свайго роднага горада. У рэдакцыі газецы галоўны герой таксама сустракаецца з ідэалагічным маразмам, стукацтвам і двурушніцтвам. Малады журналіст марыць уцячы ў якую небудзе капіталістычную краіну. Але мусіць пратрымацца ў гэтым вар’яцкім доме. Ледзь не трапляе на кручок да камітэта бяспекі. І ўрэшце-рэшт у яго атрымліваецца ўцячы ў Фінляндыю.
Героі твораў Юрыя Станкевіча балюча ўспрымаюць негатыўныя, адмоўныя бакі жыцця ў роднай краіне. Як правіла, вельмі часта, калі яны пачынаюць змагацца, яны гінуць. Гэтым разам ім пашчасціла ацалець.
7172
Цитаты
xbohx11 февраля 2018 г.стукачом у абсалютнай большасці выпадкаў аказваецца той, на якога ніколі ні ў якім разе нельга гэтага падумаць і ўявіць.
3124- Xartym29 августа 2016 г.Читать далее
— Калі шчыра, то я амаль не ўспрымаю гэты навуковы спектр, — неяк з выклікам і каструбавата адказаў ён пасля паўзы. — Ну, вось што гэта за дадатковая вартасць, чаму яна тычыцца вартасці створанага тавару і ўсялякага там «капіталу», я не магу ўявіць. Пэўна, недахоп мыслення. Абстрагавання, аналітычнасці, аналізу мне бракуе. Дый нецікава мне гэта. Мутняк.
Паўза. Выкладчык Пётра Мацкевіч усміхнуўся.
— Ды няма ніякай дадатковай вартасці, — у запанавалай цішыні раптам абвясціў ён. — Гэта ўсё — лухта. Ёсць энергія зоркі — нашага сонца, вось і ўся першапрычына.
262 - Xartym29 августа 2016 г.
Большасць людзей навокал — рабы. Хцівыя, зайздрослівыя, хлуслівыя. Выжыць сярод такіх — ужо праблема. Уцякаюць звычайна ў большасці выпадкаў не ад голаду, войнаў, землятрусаў і паводкаў, не — уцякаюць ад свайго ж народа. Ты вось, такі малады, шчыры, разумны, а таму і павінен быць асабліва абачлівым — інакш прападзеш. Надта не давярай нікому. Заўсёды знойдуцца замаскіраваныя пад добразычліўцаў паразіты, якія паспрабуюць выкарыстаць цябе ў сваіх мэтах.
152
Подборки с этой книгой
Другие издания
