Гісторыі пра Ціно і Ціну

Цiно адчувае ў грудзях нейкую дзiўную пустэчу. Ён iдзе да бабулi на кухню. Ён просiць хлеба з салам, каб было многа сала. Ён просiць кавалак арэхавага торта. Таксама ён просiць шакаладнага ёгурту. «У цябе проста воўчы апетыт!» - кажа бабуля. Цiно есць хлеб з салам i з'ядае кусок торта. Ён выскрэбвае лыжкай ёгурт. «Мне ўжо лепш, - кажа ён. - Але па-сапраўднаму я яшчэ не наеўся». Ён узбiраецца бабулi на каленi i кладзе галаву ёй на грудзi. Бабуля гладзiць яго па валасах. Яна гладзiць яго па твары. «Ты ўжо ў парадку?» - пытае яна. «Амаль што, - кажа ён. - Каб не гэтая пустэча ў мяне ўнутры».

Цiна кажа: «Я цябе люблю, Цiно». Цiно ўзрадаваўся. Цiна працягвае: «Вялікага Тонi з дзевятага дома я таксама люблю. I таксу фрау Мурбах я люблю. Майго паяца з пампонам я таксама люблю. Я люблю майскiх жукоў. Я люблю мае блакiтныя шкарпэтачкi. Я люблю свайго дзядулю. Я люблю сваю флейту». Цiно не ведае, што яму на гэта адказаць. Ён моўчкі адыходзiць. Зачыняе за сабою садовыя веснічкі i iдзе па завулку. З-пад плоту, што перад домам Мурбахаў, высунула сваю мордачку такса. Цiно нахiляецца i гладзiць таксу. «Сабачка, - кажа Цiно. - Не сумуй, што Цiна любiць не толькi цябе. Падумай толькі, калi б Цiна любiла толькi каго-небудзь аднаго, то ўсе астатнiя засталiся б нi з чым». Такса віляе хвастом. «Я рады, што ты гэта разумееш, - кажа Цiно. - Толькi кемлівыя таксы здольныя ўсё зразумець».

У лазовай скрыначцы на стале з падарункамi да Цiнавага дня нараджэння сядзiць чарапаха. У яе карычневы панцыр з чорнымi плямкамi. Цiно радуецца. Ён вымае чарапаху са скрыначкi i садзiць сабе на каленi. «Я цябе люблю», - кажа ён. Але чарапаха ўцягвае галаву пад панцыр. Цiно доўга чакае. Ён прыносiць чарапасе кавалачак свайго святочнага торта. «Вось, пакаштуй! Можа, так ты адчуеш, што я цябе люблю!» Чарапаха не варушыцца. Цiно нясе яе да сябе на ложак. Ён садзiць яе побач са сваiмi любiмымi мядзведзямi. «Бачыш, як я цябе люблю?» Цяпер чарапаха ўцягвае таксама ногi i хвост. Яна цалкам знiкае пад сваiм панцырам. Цiно вяртаецца да століка з падарункамі. Там побач з лазовай скрыначкай ляжыць маленькая кнiга. На яе вокладцы намалявана чарапаха. «Хочаш, я табе пачытаю?» - пытае тата. Цiно кiвае галавой. Спачатку тата чытае загаловак на вокладцы: «Усё пра чарапах». «Прачытай мне ўсю кнiгу!» - просiць Цiно. Пасля абеда таго ж самага дня яны iдуць у сад. Разам яны будуюць агароджу з камянiстай тэрасай, каб чарапаха магла прымаць сонечныя ванны, ямку для вады i зацішны куточак на выпадак дрэннага надвор'я. Цiно садзiць чарапаху на нагрэтыя сонцам камянi. Паблізу ён кладзе зялёны лiсток салаты. Ён наразае садавiну i гароднiну на дробныя кавалкi. Чарапаха высоўвае галаву з-пад панцыра. Паволі паказваюцца ногi i хвост. «Ну, як ты цяпер сябе адчуваеш?» - пытае Цiно. Чарапаха сунецца да салаты i есць. «Так, цяпер ты бачыш, як я цябе люблю!» - кажа Цiно.