"... вот-вот замечено сами-знаете-где"
- 39 918 книг
Ваша оценка«Мы да смерці гліна, і нас жыццё ўсё лепіць і лепіць, пакуль не абрадне...» — гэта асноўны лейтматыў новай кнігі паэта Віктара Шніпа... 27.05.2009. Мама першы раз за месяц, які жыве ў мяне, выйшла са мной на вуліцу. Вяду за руку, як малое дзіця. Каля кожнага дрэва, каля кожнай кветачкі мама спыняецца і разглядае, што расце. Нешта сама сабе шэпча, радуецца. Радуюся і я. Як мала трэба чалавеку для шчасця!
Рейтинг LiveLib
4,8
4 оценки
- 575%
- 425%
- 30%
- 20%
- 10%
Ваша оценкаПрочитали 4Хотят прочитать 4
Рецензии
Bolacka11 июня 2015 г.Толькі крышачку, але ўсё ж скептычна спачатку паставілася да дзёньнікавай прозы паэта. Але дарма, бо таленавіта, бо можна паглядзець на сьвет вачыма творцы, на рэчы, шмат каму з нас не даступныя. І асабліва каштоўныя ўспаміны.
4285
ZhenyaMartynovich28 января 2015 г.Кніга чыталася на адным дыханні. Дзённікавы фармат прываблівае сваёй таемнасцю, шчырасцю. Хочацца даведацца пра што думае аўтар, што яго хвалюе... І пісьменнік шчодра дзеліцца сваімі думкамі, уражаннямі. Віктар Шніп не пакідае без увагі ніякай дробязі. Кожнае падарожжа, нават дарога на працу, ці проста назіранне з акна за мінакамі, ператвараецца для яго ў крыніцу натхнення. Толькі паэт можа бачыць так Свет.
395
Цитаты
- Bolacka15 июня 2015 г.
"Вы ведаеце, чаму міліцыянеры па горадзе ходзяць па трох?" - запытаўся Караткевіч. "Не ведаю..." - адказала кінарэжысёрка. "Ходзяць па трох, таму што адзін з іх умее крыху чытаць, другі крыху пісаць, а трэці, каб гэтыя два праклятыя інтэлігенты памяталі, што яны міліцыянеры..."
3407 - Bolacka15 июня 2015 г.
Як на невядомым вакзале...
10.01.2010. Гляджу на сваю старэнькую і нямоглую маму, якая і ўноч, і ўдзень ляжыць, то сядзіць на канапе, дзе пад падушкай схаваны каляндар, а ў насоўцы крыху грошай, і бачу ў ёй пасажырку на невядомым вакзале, якая чакае свайго цягніка, час прыбыцця якога ведае толькі Бог...3383 - Bolacka10 июня 2015 г.
***
4.06.2009. У мяне ў кабінеце на сцяне партрэты Льва Сапегі і Васіля Цяпінскага. Гляджу на іх, як у вокны, за якімі спыніўся мінулы час, каб напамінаць нам, з чаго пачыналася нашае сёння.3379