Кніга, якая складаецца з трох абсалютна розных частках. Архітэктурныя апавяданьні звязаныя асобай архітэктара Карла. У кожным з апавяданьняў аўтар робіць тое, што часта любяць рабіць людзі: зазірае ў чужыя вокны. Зь лёгкай рукі Сяргея Календы кожны дом разам зь яго жыхарамі мае сваю гісторыю й свой характар. Ад старой на вуліцы Жальгіро да сям'і з Ваймара. У кожнага зь іх свае клопаты й хваляваньні. У кожнага розныя, але дзякуючы архітэктару, усе яны зьвязаныя паміж сабой. Генэрацыя фанцікаў і фішак расказвае пра нас, якімі мы былі ў дзяцінстве. Кожны, чыё дзяцінства прайшло ў "дзевяностых" знойдзе там нешта блізкае сабе. Аўтар адзначыў, што гэту частку кнігі можна працягваць бясконца й нават з разьдзела кнігі ператварыць у цэлую кнігу. Гісторыі пра дзяцінства - гэта тое, што ніколі ня згубіць сваёй актуальнасьці. І ў кожным з нас жыве свой Гераня. Таму гэта частка кнігі атрымалася самай вялікай. Самай моцнай, на мой погляд, атрымалася трэцяя частка кнігі - "Скура зямлі". Гэта апавяданьні пра нашу рэчаіснасьць, пра тое, што побач, вакол. Апавяданьне "Хлеб свой пускай па вадзе" пра выбух у менскім мэтро 11 красавіка. "Я не жыву" ўвогуле не пакіне абыякавым ніводнага сьвядомага жыхара Беларусі. "Каробка" - удалая спроба стварыць антыўтопію. Думаю ў кожным з апавяданьняў Сяргея Календы вы знойдзеце нешта сваё.
4 понравилось
