Песняры імперыі. Расійская літаратура і каланіялізм

Кніга Эвы Томпсан уяўляе сабой аналіз імперскага дыскурсу Расіі з перспектывы посткаланіяльнай тэорыі. Аўтарка аналізуе расійскі нацыяналізм, прапісвае спецыфіку заходняга і ўсходняга каланіялізму, падкрэсліваючы іх агульную прыроду. Прасочваецца зараджэнне і станаўленне Імперыі ў расійскай гістарыяграфіі XVIІI ст. і літаратуры XIX–XX стст., у савецкім літаратуразнаўстве і прэсе, а таксама звяртаецца ўвага на постсавецкую гістарыяграфію і літаратуру. Гэта першае даследаванне расійскага дыскурсу,...

Рейтинг LiveLib

4,8

19 оценок

5
89%
4
11%
3
0%
2
0%
1
0%

Ваша оценка

Прочитали 20Хотят прочитать 26

Рецензии

kusluj19 сентября 2008 г.
Книжка багато пояснює, показує як глибоко в нас сидить колоніальне мислення
4
425

Все рецензии

Цитаты

Wild_Iris14 апреля 2014 г.
Шматлікія нацыянальныя паўстанні ў ХІХ ст. у Еўропе і ў царскай Расійскай імперыі высмоктвалі ўсе сілы з малых народаў, у той час як імперыі маглі развівацца на поўную моц без асаблівых перашкодаў. Але іншага выйсця ў паняволеных нацыяў не было. Пра гэта добра сказаў Рамуальд Траўгут [Romuald Traugutt], адзін з кіраўнікоў польскага паўстання 1863 г. супраць царскай Расіі. Калі ў яго запыталіся, чаму ён далучыўся да паўстання, Траўгут, хоць і быў кніжным чалавекам, нясмелым і са слабой фізічнай канстытуцыяй, адказаў: "Бог патрабуе ад чалавека дабрадзейнасці, а дабрадзейнасці значна цяжэй дасягнуць ва ўмовах рабства, чым ва ўмовах свабоды".
Читать далее
4
241
johannajarvinen28 июля 2024 г.
Якщо в середньовічній західній літературі — гумористичній чи серйозній — переважає переконання, що світ «мусить» бути порядним, що люди «повинні» жити добре і що їхні біди та нещастя є в певному сенсі відхиленням від «норми», то в давній російській літературі такі погляди цілковито відсутні. Якраз навпаки: нормальним вважається брехати та красти, і потрібно підтримувати радше шахраїв, ніж чесних людей, оскільки саме шахраї виявляються найбільш успішними, а чесні люди зазнають поразки.
0
78