Логотип LiveLibbetaК основной версии
Обложка
User AvatarВаша оценка
3
(3)

Сон, які немагчыма забараніць

Аксана Данільчык
Новая кніга Аксаны Данільчык — гэта актуальная еўрапейская паэзія з глыбока асабістымі, але зразумелымі і блізкімі кожнаму, хто спрабуе адказаць на вечныя пытанні, вобразамі, думкамі і ідэямі, якія складаюца ў ланцужок рэфлексій, знакавы для арыгінальнай эстэтыкі паэткі. Змешчаныя ў кнізе пераклады з італьянскай мовы сведчаць пра шматграннасць творчага жыцця аўтара.

Рейтинг LiveLib

3,0
3 оценки
  • 5
    0%
  • 4
    0%
  • 3
    100%
  • 2
    0%
  • 1
    0%
User AvatarВаша оценка
Прочитали 4Хотят прочитать 2

Рецензии

  • Аватар пользователя
    Aksana8126 января 2012 г.

    "Гэта я, назіральнік старонні за сваім уласным жыццём", — сцвярджае Аксана Данільчык, прадстаўніца так званага страчанага пакалення. Пакалення, якое ў момант свайго станаўлення заспела змену сацыяльна-палітычнага ладу. "Светапогляд не ёсць нязменная адзінка. У гэтым можна не сумнявацца", — піша Аксана Данільчык. А большасць яе равеснікаў, хто таксама мог бы пісаць, у літаратуру не прыйшлі. Зрэшты, і сама паэтка здраджвала творчасці з навукай: яна абараніла дысертацыю пра італьянскую і беларускую ваенную прозу.

    "Я — легіянер на службе замежнай дзяржавы", — прызнаецца ў вершах аўтарка — і адразу выбудоўваецца масток да яе перакладчыцкай дзейнасці, да яе Італіі. І ў кнізе знаходзіць прытулак своеасаблівая анталогія італьянскай літаратуры — ад XVІІІ ст. да ХХ ст., якая завяршаецца тэкстам Дж. Катэлі "У бок Чарнобыля". І міжволі заўважаеш, як пераплятаюцца ўласная творчасць паэткі і яе перастварэнні з італьянскай мовы: у вершах шмат наваколля, прыроды, але рэчаіснасць выглядае постапакаліптычнай. І гераіня то трапляе ў камп’ютарны свет без людзей або ў сюррэалістычны лес, то бачыць напаўразбураны свет, які можна толькі запомніць перад тым, як страціць...

    Яна прамаўляе ад імя свайго пакалення, якое разрываецца паміж двума супрацьлеглымі станамі: адсутнасцю і прысутнасцю. Лірычная гераіня хоча быць незаўважнай, прызнаючы ўласную бездапаможнасць: "Пакінем слабым іх слабасць"; адмаўляючыся ад гульні ў жыццё: "Звар'яцець — гэта значыць абараніцца"; таму што жыць — балюча: "Мае вершы праходзяць праз час непараненымі. У адрозненне ад мяне", таму што на цябе папросту не звяртаюць увагі: "Ты і я — абаронцы няздзейсненай нацыі, якая лічыць, што не мае ў нас патрэбы". І паэт разумее, што ён проста чалавек, а не валадар думак, як гэта было ў ранейшыя часы:

    "Быць мастаком —
    Не значыць ратавацца,
    быць мастаком —
    не значыць ратаваць.

    Але не быць гэтае пакаленне ўжо таксама не можа: яны былі першымі, хто разгубіўся ва ўмовах суверэннай Беларусі, і першымі, хто ацаніў бонусы постсавецкага часу. Прайшлі гады, колішняя разгубленасць нівеліравалася, а генерацыя цяперашніх 40-гадовых, гатовая дзяліцца светаадчуваннем і досведам, вяртаецца ў літаратуру і грамадскую супольнасць, каб не разрываць ланцужок, каб бачыць і ствараць перспектыву, каб жыць: "Жыццё маё, якія таямніцы хаваюцца яшчэ ў тваіх далонях?"

    Читать далее
    6
    91
Все рецензии

Цитаты

  • Аватар пользователя
    Wild_Iris22 марта 2014 г.

    Чэзарэ Павэзэ

    Песня

    Аблокі звязаныя і з зямлёй, і з ветрам.
    І пакуль будуць аблокі над Турынам —
    будзе цудоўным жыццё. Узнімаю галаву —
    і вялікая гульня адбываецца там, пад сонцам.
    Там белыя цвёрдыя масы, і вецер там кружыцца,
    вецер блакітны, — часам ён іх разбурае
    і робіць з іх ветразі, насычаныя святлом.
    З-над дахаў усё накрываюць
    тысячы белых аблокаў — грукат, натоўп, камяні.
    Шмат разоў, прачнуўшыся, я бачыў, як аблокі
    ўзнікалі ў празрыстай вадзе балеі.
    Дрэвы таксама яднаюць неба з зямлёю.
    Бясконцыя гарады нагадваюць лес,
    дзе неба ўзнікае вышэй, вышэй — у звужэнні вуліц.
    Як дрэвы жывыя ўздоўж По ў воднай плыні,
    так жывуць пад сонцам скупнасці дамоў.
    Дрэвы таксама пакутуюць і паміраюць пад аблокамі,
    чалавек сцякае крывёй і памірае, — але спявае
    ад радасці
    між зямлёю і небам, на вялікае здзіўленне
    гораду і лесу. У мяне заўтра будзе час,
    каб зачыніцца дома, сцяўшы зубы. А зараз жыццё —
    гэта аблокі, расліны і вуліцы, што губляюцца ў небе.

    Читать далее
    2
    48
  • Аватар пользователя
    Wild_Iris22 марта 2014 г.

    Чэзарэ Павэзэ

    Лета

    Ёсць светлы сад за агароджай нізкай
    з сухой травою і святлом, што спальвае памалу
    яго зямлю. Святлом, якое згадвае пра мора.
    Ты дыхаеш травою гэтай. Валасы кранаеш
    і страсаеш успамін.

    Я бачыў, як упалі
    плады салодкія з глухім ударам
    на знаёмую траву. Так ад пульсацыі крыві
    ты ўздрыгваеш. Ты павярнула галаву,
    нібы вакол ёсць нешта незвычайнае ў паветры
    і незвычайная ёсць ты. І смак аднолькавы —
    тваіх вачэй і цёплага ўспаміну.

    Ты слухаеш.
    Словы, якія ты слухаеш, ледзьве кранаюць цябе.
    На тваім спакойным твары — яснасць пакоры,
    што адбіваецца за спінаю ў святле мора.
    На тваім спакойным твары — ціша, што сэрца сцяла
    з глухім ударам і цісне з яго старую пакуту
    сокам з пладоў, што некалі ўпалі.

    Читать далее
    2
    30
  • Аватар пользователя
    Wild_Iris22 марта 2014 г.

    ***

    раскладаючы словы на літары
    структуру на яе кампаненты
    да якой адсутнасці можна дайсці
    блакітнай ружовай
    а можа залатой

    кветка гарбаты
    раскрыецца ў кіпені
    і калыхаючыся ў вадзе
    праспявае песню
    быццам птушка на цернях

    функцыянаванне свету залежыць
    выключна ад гэтай песні
    гэтаксама як і ад крылляў матыля
    бо ўсё астатняе
    толькі словы

    2
    36
Все цитаты

Подборки с этой книгой

Все подборки